fbpx
 

Ik wilde een goede vader zijn

Ik wilde een goede vader zijn

Ik wilde een goede vader zijn

De eerste vier jaar van mijn vaderschap deed ik ontzettend mijn best een goede vader te zijn wat natuurlijk impliceert dat ik me dat niet voelde. Er kwam een punt dat mijn vertrouwen hierin helemaal was verdwenen. Ik had niet echt een voorbeeld van een ‘goede vader’ waar ik van af kon kijken. Niet dat mijn eigen vader een slechte vader was. Hij was er simpelweg weinig in mijn jeugd. En als hij er fysiek was, dan ‘voelde’ ik niet zijn aanwezigheid. Ik was als kind al een gevoelig ventje. Mijn proces om te ontdekken wat voor een vader ik wil zijn is nauw verbonden aan het (bewustwordings)proces van loskomen van mijn eigen vader. Een les in acceptatie. Een reis naar mijn ware zelf.

Alles wat ik in mijn vader afkeurde, keurde ik onbewust in mezelf af

Ik verwijt mijn vader niks meer. Eerder wel! Ik zie nu in hoe elke generatie afkijkt van de vorige en via de genen patronen worden overgenomen. Ik ben dankbaar voor mijn kinderen. Indirect hebben ze mij uitgenodigd om mijn rol als vader onder de loep te nemen. Om te ervaren en ontdekken wie ik ben. Als mens. Als vader. Daarvoor moest ik vrede sluiten met mijn eigen verleden. Met mijn jeugdperiode. Met mijn vader. Want ik ben ook mijn vader. Alles wat ik afkeurde in hem als vader, keurde ik onbewust in mezelf af als vader. Dit was een pittig proces waar veel woede en verdriet in mij loskwam. Met name mijn kinderen triggerden die woede in me. Achteraf gezien is dit niet heel vreemd. Het ging tenslotte over mij als vader. En als er iemand is die je hierop kan triggeren, dan is het je kind.

In de zomer van 2017 bereikte mijn woede een hoogtepunt. Ik voelde dat deze zich bij het minste of geringste aan kon dienen. Ik kon mijn woede nauwelijks onder controle houden. Schreeuwen. Keihard op het aanrecht slaan. Mijn hele lijf dat zich aanspande. Ik zag de angst in de ogen van mijn kinderen, toen 3 en 5 jaar, en voel nog altijd tranen opkomen wanneer ik met mijn gedachten naar dat moment ga. Dat was het moment dat er iets in mij verschoof: ‘deze woede is van mij en daar hebben mijn kinderen niks mee te maken! Het is aan mij om ze hiervan te beschermen’. Ik heb me toen vier dagen opgesloten in een hotelkamer ergens in de Veluwe om met mijn schaduw in conclaaf te gaan. Het boek ‘The Dark Side of The Light Chasers’ van Debbie Ford had ik bij me als handvat om hier doorheen te komen. 

“Als je bewust bent van je ware zelf en dit volledig accepteert, dan zul je keuzes maken die ALTIJD het belang van jou en je omgeving dienen.”

Wat ik daar ontdekt heb is het begin geweest van een bijzondere reis naar mijn ware zelf. Niet alleen als vader maar als mens. Ik ga één ontdekking met je delen die meteen ook het meest belangrijk is geweest in mijn proces op dat moment. Tijdens een ‘waarden-oefening’ kwam ik tot de ontdekking dat ik twee waarden had die elkaar tegenspraken. Althans, in mijn onderbewuste spraken ze elkaar tegen waardoor ik al vier jaar in een impasse verkeerde zonder me er bewust van te zijn. Die twee waarden zijn: ‘vrijheid’ en ‘gezin’. Misschien kun jij je voorstellen dat wanneer je ‘vrijheid’ als waarde hebt (deze stond in mijn top drie, net als gezin) dat de waarde ‘gezin’ hier recht tegenover staat. Namelijk, als vader heb je te conformeren aan je gezin. Vaderschap gaat niet zonder verantwoordelijkheid! Het mooie is, pas toen ik deze twee waarden naar het bewuste bracht, kon ik er mee aan de slag. Tot die tijd voerden ze als het ware een onzichtbare strijd met elkaar in mijn onderbewustzijn.

Iets klopte er niet

Mijn beeld van een goede vader was er één die er altijd voor zijn kinderen is. Hoe harder ik mijn best deed om die vader te zijn, hoe meer weerstand ik in mijzelf voelde. Er kwam een punt dat ik zelfs niet meer kon genieten van de vakanties met het gezin. Iets klopte er niet. Het was pas toen ik stopte met ‘een goede vader te willen zijn’ en mijn behoefte aan vrijheid meer de ruimte durfde geven, dat ik weer de liefde, trots en bewondering voor mijn kinderen die ik nu ook voel. Het heeft me uiteindelijk mijn huwelijk gekost. Wat ik ervoor terug heb gekregen is voor mij eindeloos veel kostbaarder. Met vertrouwen vul ik op mijn eigen manier mijn rol als vader nu in. Ik laat mijn kinderen zien en ervaren hoe waardevol vrijheid is en hoe ik invulling hieraan geef. Nee, ik ben geen perfecte vader en tracht dat ook niet te zijn. Wanneer ik weer eens in mijn valkuil stap, geef ik dat eerlijk toe. Ik bied mijn excuses aan als dat nodig is. Want fouten maken mag en leren doe ik elke dag. Ook als vader. En dat leer ik mijn kinderen.

Spannend en oncomfortabel

Ik geloof dat als jij je bewust bent van je ware zelf en dit volledig accepteert, dat je dan keuzes maakt die ALTIJD het belang van jou en je omgeving dienen. Soms lijken die keuzes volledig tegen je ratio in te gaan. Zoals ook bij mij het geval was in het begin. Ik voelde aan alles dat er een ander leven voor mij weggelegd was. Het betekende dat ik het leven dat ik toen leefde moest loslaten. En dat is ontzettend spannend en oncomfortabel. Ik moest accepteren dat ik niet het stereotype vader ben, mocht die überhaupt bestaan. Ook moest ik accepteren dat ik niet een ‘huisje, boompje, beestje’ man ben. 

Ik heb nu een camper waarmee ik om de week op donderdag naar mijn kinderen rij die 1,5 uur verderop wonen. Daar haal ik ze op van school waarna we lekker naar een camping in de buurt gaan. Vrijdag breng ik ze weer naar school om ze ’s middags op te halen en mee te nemen naar mijn huis voor het weekend. Ik geef mijn kinderen mee hoe het is om buiten de gebaande paden te leven. Ook ben ik ontzettend blij en dankbaar dat mijn kinderen een basis bij hun moeder hebben. Een plek waar ze vriendjes kunnen maken die regelmatig over de vloer komen en vice versa. Dat heb ik in mijn jeugd minder gehad. Mijn twee kinderen voelen zich veilig en maken makkelijk nieuwe vriendjes, waar ze ook zijn. Met trots en bewondering zie ik dan mijn dochter naar me toe rennen op het strand: “papa, zie je dat meisje daar? Ik ga met haar spelen. Oké?” Hier kunnen wij volwassenen nog wat van leren!

Misschien herken jij delen van mijn verhaal. Misschien ook niet. Maar mocht je zelf soms worstelen met je rol als ouder/opvoeder, weet dan dat jij niet de enige bent. Ouderschap leren we met vallen en opstaan. Laten we van elkaar leren. Ik hoor graag hieronder in de comments waar jij soms tegenaan loopt als vader of als moeder?

3 Reactie's
  • Ingrid Schaafsma
    Geplaatst op 15:02h, 16 augustus Beantwoorden

    Ha Rienk, mooie blog en mooi onderwerp. De eindeloze cirkel van de ander zien als jij vibd ik een mooie waarin je je vader dus ziet als jezelf. Jij bent ook jouw vader. En wanneer je iets in jezelf heelt, heel je ook weer iets in hem. Ik heb zelf geen kinderen maar wel oudergeboden in mijn onderbewuste en bewuste. Mijn ouders zijn al overleden en soms kom ik ze tegen als het moeilijk wordt bijv. En dan snap ik waarom zij toen zo reageerden als ze deden of hoe ze zich gevoeld moeten hebben. Waar ze nu ook zijn, ze groeien door, samen met mij mee. Wij zijn die vader en, wij zijn die moeder. Fijne groet, Ingrid

    • Rienk
      Geplaatst op 09:36h, 18 augustus Beantwoorden

      Wat mooi Ingrid! Het stukje “ En wanneer je iets in jezelf heelt, heel je ook weer iets in hem” raakte me. Dank je wel 🙏🏼

  • Pingback:Wie ben jij? - mijnbasis
    Geplaatst op 14:17h, 06 september Beantwoorden

    […] een opsomming te maken van al mijn rollen. En vaak ook in volgorde van belangrijkheid ofzo: “Ik ben vader van twee prachtige kinderen, Ik ben liefdespartner, minnaar en dierbare vriend van Miranda, Ik […]

Geef een reactie