fbpx
 

Wie ben jij?

Wie ben jij?

Wie ben jij?

Op de vraag “wie ben jij?” ben ik snel geneigd om een opsomming te maken van al mijn rollen. En vaak ook in volgorde van belangrijkheid ofzo: “Ik ben vader van twee prachtige kinderen, Ik ben liefdespartner, minnaar en dierbare vriend van Miranda, Ik ben ondernemer, Filosoof, Vriend, Ik ben een zoon, een broer.” Maar ben ik deze rollen of vervul ik deze rollen? En is er misschien meer?

VERWACHTINGEN

De opsomming van rollen zijn allemaal labels die we onszelf, of onze omgeving ons, geven om duidelijkheid te scheppen in relatie tot waar we ten opzichte van elkaar staan. Deze labels creëren (onbedoeld) verwachtingen. Verwachtingen vanuit conditionering. Want, zo hoort het toch gewoon? Als je mij dus vraagt wie ik ben, zal ik je zeggen dat ik dit allemaal ben en ook niet. Want wie ik werkelijk ben, dat weet ik helemaal niet. Er zijn wel dingen die ik geloof.  

PUUR LICHT

Ik geloof dat mijn lichaam een voertuig is voor mijn ziel. Voor mijn licht. Ook geloof ik dat in iedereen dat licht aanwezig is en dat niet iedereen daar meer zo makkelijk bij kan. Hun licht is bedekt met een dikke laag dekens bestaande uit overtuigingen en patronen die een oorspong hebben in de opvoeding en voorouders. Jezelf ont-dekken van die dekens leidt ertoe dat je weer het licht in jezelf ziet. Het is een proces van bewustwording. Mijn taak hier op aarde is om die ontdekkingstocht aan te gaan zodat ik mezelf leer kennen. Zodat ik mijn ware zelf zie. Mijn licht. En met dat ik mijn licht zie, zal mijn licht vanzelf schijnen. En met dat mijn licht gaat schijnen zal de ander dit licht in zichzelf herkennen en ook schijnen. Hij/zij zal zichzelf in mij herkennen en andersom. Zal zich herinneren wie hij/zij werkelijk is, namelijk Puur licht.

JEZELF VERLIEZEN

Laatst vroeg iemand: ‘Maar ben je niet bang jezelf te verliezen op deze ontdekkingsreis naar jezelf?’

Antwoord: Ik heb mezelf meerdere malen verloren. Op een gegeven moment word je daar comfortabel mee, mits je geen weerstand biedt. Want, wat verlies je eigenlijk? Niks van wat jouw ware essentie is kan verloren gaan. Dat betekent dat wanneer je jezelf verliest, je dat deel van jou verliest dat niet je ware essentie is. Het lijden dat je ervaart bij de pijn (niet de pijn zelf) van jezelf verliezen is hetgeen waar je waarschijnlijk bang voor bent. Pijn hoort bij het leven. Lijden niet. De reden dat je lijdt, is omdat je weerstand biedt tegen het proces van loslaten en toelaten. De Boeddhistische Leermeester Tulku Lobsang, die ik in 2018 heb mogen ontmoeten, zei me: 

“Don’t reject. Don’t hold on”

Deze paar woorden vormen de essentie van wat ik schrijf. Maar niet iedereen kan dit zien. Bij hen is de laag dekens nog te dik.

WEGDUWEN OF VASTGRIJPEN

Wat bedoelde hij met deze woorden? Het heeft alles te maken met weerstand. Weerstand komt in twee vormen voor: je duwt iets weg of je grijpt iets vast. Wegduwen doen we als we er van overtuigd zijn dat we iets NIET zijn/willen. Vastgrijpen doen we als we er van overtuigd zijn dat we iets WEL zijn/willen. Waarom kunnen we niet alles wat mogelijk is als het ware op een open gestrekte hand dragen? Als het echt van ons is, zal het daar rustig blijven zitten. Als het niet van ons is, laat het ons vanzelf los en vliegt het weg. En dat wat vandaag wegvliegt, kan morgen weer terugkomen en op onze open gestrekte hand weer rustig landen. 

ZON EN WATER

Het leven is als water: veranderlijk en altijd in beweging. Het kolkt, het golft, het stroomt, het kabbelt en rust uit. Het communiceert met de zon en vormt regen. Het communiceert met de wind en creëert rimpels en golven op het oppervlak van de zee. Het is diep en ook flinterdun. Wanneer water in een vijver geen zonlicht meer krijgt en stilstaat, trekt er vanuit de bodem een alles opslokkende laag algen naar boven dat al het leven opslokt. Ik geloof dat het bij de mens net zo werkt. We bestaan niet voor niks uit +70% water. Wanneer je in beweging bent, met anderen in contact bent, de stralen van de zon op je huid laat vallen, op het strand je gezicht laat strelen door de zeewind en je je laat verwonderen door het mysterie van de natuur, dan leef je. Wanneer je angstvallig vastklampt aan een overtuiging en geen andere zienswijzen toelaat, dan gaat het op den duur etteren. Sterker nog, het kan zich zelfs als kwaal in het lichaam manifesteren. 

ALCHEMIE

“Waarom houden we zo vast aan dingen?”

Antwoord: We worden opgevoed met het idee dat jij zus en zo bent. Die labels waar ik het eerder over had. Want dan kan ik je plaatsen. Dan ‘weet ik wat ik kan verwachten’ en ‘weet ik wat ik aan je heb’. Hiermee worden we gereduceerd tot een middel tot een doel. Het zijn de conditioneringen van de maatschappij waarin we opgroeien. Vanaf jongs af aan wordt ons dit verhaal met de paplepel ingegoten. We weten niet beter. Het is het verhaal dat we onze kinderen vertellen om ze te beschermen opdat zij zich veilig voelen. Als volwassene geloven we nog steeds in dit verhaal. Het is echter een verhaal van schijnveiligheid en van overleven. Niet van leven. Ik geloof en voel dat we meer zijn dan dit verhaal. We zijn namelijk het licht zelf dat geen grenzen kent. Dat door alle kieren, gaten en scheuren schijnt. Dat vrij is. Dat elk beetje donkerte in de wereld in no-time om kan zetten in kleur, geur en vreugde. Dit is het principe van alchemie. Jij en ik zijn alchemisten. Dat zijn we altijd al geweest en zullen we altijd zijn. 

HER-INNER

“Maar hoe word ik weer die alchemist?”

Antwoord: Door je te herinneren wie je werkelijk bent. Dit is het proces van bewustwording, van heling. Heling betekent heel-worden. Volgens de Zwitserse psychiater en psycholoog Carl Gustav Jung worden we weer heel wanneer we het onbewuste weer bewust maken zodat het geen grip meer op ons leven heeft. Dit vergt geduld, mildheid, compassie, zelfliefde, moed en toewijding. Het is een reis terug naar de eenvoud. Terug naar de basis.

“Oké, en nu concreet: hoe doe ik dat dan?”

Antwoord: In afgelopen 20 jaar heb ik diverse zelfontwikkelingstools gebruikt en tig boeken gelezen. De meest doeltreffende zet ik in voor mijn coachees. Als je wil, kan ik er je een paar aanraden. Je hebt maar te vragen.

En nu een vraag van mij voor jou:

“In welke mate ben jij bereid los te laten wat jou niet meer dient?”

Ik hoor het graag in de comments wat deze vraag en ook deze blog met jou doet.

12 Reactie's
  • Tobias Geertsma
    Geplaatst op 03:33h, 03 september Beantwoorden

    Een paar keer kippenvel gekregen tijdens het lezen! Prachtig geschreven. De kracht die je uitstraalt, door jezelf kwetsbaar op te stellen, komt het bij mij aan en is zeer inspirerend.

    Loslaten is moeilijk, maar als je de eerste stap hebt genomen namelijk bereid zijn daar echt naar te willen kijken binnen jezelf, dan heb je de grootste stap, denk ik al gemaakt. “Progress is better than perfection”, Elke stap die je daarna maakt met dit bewustzijn is weer een stap erbij, dit gaat niet overnacht. Het bijzondere is dat als je terug kijkt in een paar maanden, een jaar, of een paar jaar, dat je op dat moment net als daarvoor, nog steeds jezelf bent, het is dus ook niets om te vrezen, om je zelf te ‘verliezen’. Je kan je zelf niet verliezen, je kan alleen groeien en leren, en er voor open staan dat je kan zijn wie je wilt zijn en je niet zozeer dat je “bent wie je bent”. Wat wel eng kan zijn omdat je omgeving misschien niet meegroeit..

    Ik heb nog veel om los te laten, maar neem elke dag daar stappen in en als ik persoonlijk terug kijk naar maar een jaar geleden zie ik duidelijk de kracht van wat loslaten geeft..

    • Rienk
      Geplaatst op 15:09h, 08 september Beantwoorden

      Dank je wel Tobias voor je reactie die je op 3-9 (3×3), om 3:33(!) plaatste ;-). Hoe meer we loslaten, hoe meer ruimte er ontstaat voor datgene wat mag ontstaan.

    • Merel Slotboom
      Geplaatst op 08:52h, 09 september Beantwoorden

      Hoi Rienk, mooie synchroniciteit. Na de mail over jouw blog kwam de melding van deze ideò van Abraham Hicks. Veel luister plezier en dank aan het meewerken aan de signalen die naar mij toe komen over waar ik op mag focussen. Liefs, Merel
      https://youtu.be/KTDmoPln8-o

      • Rienk
        Geplaatst op 09:21h, 09 september Beantwoorden

        Ik geloof dat wanneer we het juiste pad bewandelen, synchroniciteit onvermijdelijk is.

        • Ingrid Schaafsma
          Geplaatst op 13:48h, 09 september Beantwoorden

          Mooi Rienk. Grappig is dat ik jouw vraag las en dacht dat jij mij ging vertellen, wie ik ben. Een persoonlijkheidstest, dacht ik. Ik weet niet wie ik ben. Ik las ooit Wayne Dyer: ik ben die ik ben. Ik ben -is al genoeg. Je bestáát. Je bent. Weerstand komt door de 3e dimensie die dikke laag. Er is áltijd wel weerstand bij mij. Ik laat los zoals de boom zijn bladeren loslaat: wanneer het geen pijn meer doet, ook al is het het laatste blaadje aan die boom, hij laat een keer los. Volgens mij groeien we door het loslaten, steeds meer ervaring, steeds dieper naar binnen terug naar huis, naar IK Ben.

          • Rienk
            Geplaatst op 14:25h, 09 september

            Mooi kan het proces van loslaten zijn. Zo komt er steeds meer ruimte, is mijn ervaring, om te laten zijn wat is. En telkens wanneer ik spanning voel, dan weet ik dat ik ergens weerstand tegen bied. Simpel… niet altijd makkelijk.

  • Merel Slotboom
    Geplaatst op 08:37h, 09 september Beantwoorden

    Lieve Rienk, dank voor de vraag.

    I’m an alien energy healing all creatures.

    Love!

    • Rienk
      Geplaatst op 09:17h, 09 september Beantwoorden

      Dank voor jouw lichtwerk Merel!

  • Janet
    Geplaatst op 10:43h, 09 september Beantwoorden

    Mooie blog Rienk! Don ’t hold Don ’t reject is mijn levensmotto en Ik gebruik mijn Tog Chöd zwaard om vanuit liefde figuurlijk te doorsnijden wat mij niet meer dient.. Pijn hoort bij het leven en lijden is er onderdeel van. Zolang we bewust zijn dat we lijden, hebben we de keus om er aan vast te grijpen of het los laten. Ik zie dat bijna als een luxe positie, als mens levend in de westerse wereld met een dak boven mijn hoofd en elke dag eten op tafel. Zeg dat maar eens tegen een vluchteling op Lesbos wiens veiligheid en zekerheid tot 0 is gereduceerd. Dan is lijden in mijn ogen gerechtvaardigd, Het gaat hier immers om ons bestaansrecht.
    De Boeddha zei het: Leven is lijden en er is een manier om het lijden te beëindigen. Dat vraagt veel beoefening én interne en externe veiligheid. Ik voeg er aan toe: Het is de kunst om je hart open te stellen voor het lijden van anderen, zonder mede lijden. Hier komt Don ’t grasp, Don ’t reject daadwerkelijk van pas, omdat er pure aanwezigheid van ons gevraagd wordt om stil te staan bij het lijden aanvaarding dat het bestaat. Alleen vandaar uit kan oprechte compassie en liefde zich openbaren.

    • Rienk
      Geplaatst op 11:12h, 09 september Beantwoorden

      Lieve Janet, wat een waardevolle reactie, dankjewel. Tog Chöd heb ik een paar keer onder begeleiding van een gezamenlijke vriendin mogen ervaren. Het is in mijn ogen een diepgaande helende manier om via het lichaam hetgeen in het onbewuste (vast)zit naar het licht te brengen en hiermee een deel van het lijden te beëindigen. Dank voor je lichtwerk buddylin 😉

  • Maame Joses
    Geplaatst op 12:33h, 09 september Beantwoorden

    Dit komt binnen Rienk. Herkenbaar. Wat je schrijft bevestigt voor mij dat het niet perse comfortabel voelt om mijn oude ik stukje bij beetje los te laten. Bij mij is dat vaak de goedkeuring van anderen. Vooral mensen die me ooit liefde hebben getoond. Mezelf toestemming geven om Nee te zeggen in plaats van mezelf te verliezen in de angst voor afwijzing. En mezelf mogen verliezen omdat dat uiteindelijk ook maar een illusie is. Mijn ware zelf verrast me de laatste tijd want ik was haar vergeten. Het is alsof ik mijn beste maatje weer terug heb. ❤️

    • Rienk
      Geplaatst op 13:43h, 09 september Beantwoorden

      Wat mooi om te lezen Maame. Laten we ons maatje omarmen zoals we een dierbare zouden omarmen. We zijn hier om ons licht te schijnen.

Geef een reactie